Dagboek 1 “Jezelf vinden”

[[Dagboek]]
[[Maan in Boogschutter]]

Dinsdag 22 juni 2021, Watou.
12u21, de haan kraait...

Eindelijk, ik ben ermee begonnen. ...voor de derde keer.

Mijn eerste openbaar dagboek als schrijver. Want dat ben ik.
Ik heb mezelf na 46 jaar eindelijk herkend als schrijver.
Dan schrijf ik schrijft de schrijver.
Pieter-Jan Ardies
Schrijver.
Of weet je wat?
Pieterjan Ardies
Schrijver.
neh

Eenzaam in het paradijs

D3460238-390D-49D1-BA66-EBB6A9B6C5E1

Er zit natuurlijk een heel leven achter bovenstaande als je het mij vraagt beetje puberale woorden -tenminste zo voelt het schrijven ervan aan, een beetje puberaal, zoals nu weer, nu dat ik tussen gedachten-lijntjes aan het schrijven ben en ik het gevoel heb als het ware even uit het blad, uit de tekst kom om jou, de lezer persoonlijk even aan te spreken, een beetje puberaal, zoals in die liefdesbrieven die ik schreef toen ik 16 jaar was en terwijl ik aan het schrijven was was ik zo dicht bij haar dat de woorden stroomden en ik bijgevolg in geen tijd hele pagina’s vol schreef-, een leven van 46 jaar waarin gedachten en daden bijna ongemerkt van elkaar gescheiden bleven.

Een soort omgekeerde gevangenis.

Een innerlijke wereld van vrijheid en overvloed die omringd wordt door een onvatbaar traliewerk dat eenzaamheid in het paradijs betekent.

In oktober 2019 verscheen in mijn hoofd een zinnetje dat me bijgebleven is:
“Mijn innerlijke rijkdom is omgekeerd evenredig met mijn financiële armoede.”
Een pijnlijke vaststelling met een grote sleutel in strikverpakking.

En toch. Hoewel ik wist, voelde, dat er veel waarheid in dat zinnetje zit, toch kon ik er de vinger niet op leggen, alsof mijn blik, mijn wil, mijn controle, een magnetische afstoting heeft ten opzichte van mijn ziel. Ik kan er wel naartoe, naar kijken, maar hoe dichter ik kom, hoe meer energie het kost om nog dichter te komen.

En dat terwijl het afstotende centrum geen verre schat is, maar ... ik zelf.

autisme en ADHD

IMG_3218

2 jaar geleden, in de lente van 2019, stopte ik als ondernemend medevennoot mijn zelf opgezette onderneming omwille van financiële druk aan mij kant, omwille van een groeiend verschil in visie en omwille van een gebrek aan planmatigheid en doelgerichtheid van mijn kant. Ik had structuur van mijn medevennoten verwacht. Dat was een kardinale fout.
Het leidde me tot in de kliniek voor een rectaal onderzoek.

En voor de eerste keer in mijn leven -ik wist niet eens dat dat kon- kreeg ik een uitkering van de ziekenkas. Ik had geen ervaring in de zorg en zat met een existentiële crisis. Een onbehaaglijk gevoel mijn eigen leven niet te leiden.
Een periode van tot mezelf komen was aangebroken. Het begin van het proces dat vandaag een eerste publiek resultaat voorstelt, deze blogtekst.
Het is een uiting is van alle losse stukjes zelf die ik de voorbije 2 jaar heb verzameld. Ik lag los verspreid in de kamer zonder dat ik het wist. Mijn centrum was verdeeld.

Ik kreeg op 45 jarige leeftijd, 9 maand geleden, een dubbele diagnose:
Autisme en ADHD.
Een grote opluchting, een stroomversnelling aan in elkaar vallende puzzelstukjes, ik kom verrast tot mezelf. Ik was al introvert en ik was al zelfbewust en deed al aan zelfonderzoek, en toch. Toch gaan er grote deuren naar zelfinzicht open. De rolluiken worden na jaren in het kasteel opgetrokken. Alsof ik er al die tijd geen rekening had mee gehouden dat er buitenlicht is. Op de tast moet je inderdaad wel heel onderzoekend tewerk gaan. In het donker moet je wel introvert zijn.
Maar je leert ermee leven. Wie hoort en voelt doelgerichter dan een blinde?
Maar bij stroomt er dus licht naar binnen. Daar op de plaats van de barst. De barst van frustratie en vragen. De barst die het einde van de zelfdestructie inluidt, de barst waar je uren naar kan kijken van verwondering. De barst van de maatschappij die binnen het tijdsbestek van anderhalve generatie een heel ander evangelie predikt.

12u28, ik heb de haan niet meer gehoord.

worden wie je bent

IMG_3203

Na een persoonlijke zoektocht, steunend op het Belgisch sociaal vangnet van 2 jaar, na een 4 tal jaar te werken en te ondernemen in de drone sector, na 5 jaar video producent en filmmaker, na 10 jaar TV montage en anderhalf jaar stemregie, na 1 jaar als arbeider, handlanger-verhuizer in een kunstveilinghuis, na 4 jaar student met een hoofdletter en na een bijzonder rijk gevulde jeugd met een lange scoutscarrière als ruggengraat, kom ik tot mezelf.

Ik heb altijd al geschreven.

Dagboeken... ik schat vele honderden pagina’s. Op papier en digitaal. Ideeën, essays, stukken van boeken, cursussen, business plannen, concepten. Brieven. Ik heb zelf een paar onverzonden brieven, therapeutische schrijfsels die meer dan 20 A4 pagina’s lang zijn, geschreven over een paar maand.
Niemand heeft mijn schrijfsels ooit gelezen.
Ikzelf ook niet.

Dat is in vlagen al heel mijn leven aan de gang.

Ik ben op mijn best als ik me op het conceptuele vlak begeef. Ik heb me altijd gericht op het uitwerken van de concepten die ik gemakkelijk bedenk, maar op de uitvoer zaten remmen en blokkages, dode gewichten en bekiste lijken. Soms duidelijk, soms sluimerend.
Ik weet eindelijk waarom.
Omdat ik anders ben.
Datgene wat ik al altijd voelde, maar wat uiteindelijk toch aanstellerij leek. Doe maar gewoon.
Blip.
Tilt.
Eh?..

Voor ik rond de pot begin te draaien wil ik graag even duidelijk maken waarom ik dit dagboek schrijf, of beter, wat ik wens te bereiken met het openbaar delen ervan.
Het gaat over tot onszelf komen.
Over doen waar ik goed in ben in een poging mijn leven in evenwicht te krijgen.

Door schrijvend tot mezelf te komen in contact met meelezende mensen hoop ik mensen als jij te kunnen inspireren om hetzelfde te doen. Om je eigen centrum de aandacht te geven die het nodig heeft.
Om stil te staan.
Om in de spiegel te kijken.
Om te durven eerlijk te zijn met jezelf.

Als er iets is wat ik wil uitschreeuwen is het dat ik hou van het leven op aarde! In al zijn kleuren, geuren, grilligheden en gedaantes. Wat een weelderige planeet aan mogelijkheden, wat een machtige beleving als mens...

Mensen inspireren om meer uit het leven te halen mijn doel. Niet meer in de zin van meer geld, meer pinten, picongs of meer kicks, maar meer ik, meer balans, meer evenwicht.

3 onderwerpen

C36E7C07-4902-4187-A406-50B4C79EB25D

In eerste fase, in eerste instantie doe ik dat door mijn verhaal te vertellen. In een tweede fase zal ik dat doen door mijn inzichten te delen.
Ik heb 3 onderwerpen:
1 “De Priemfactore Van De Kosmos”, 12 woorden die een zicht geven op wat het leven is.
2 “MoonCycling”, time management in harmonie met de natuurlijke cycli
3 “Onze 12 Dimensionale Kosmos”, een beeld van de opbouw van de kosmos

Dit zijn 3 geestelijke kindjes.
De eerste, De Priemfactoren Van De Kosmos is de oudste en leerde ik kennen als 8 jarig kind, ‘s avonds in bed. Hij is er altijd geweest, maar het is pas de voorbije 2 jaar dat ik zijn ware gelaat leerde kennen.
De tweede, MoonCycling werd eind augustus 2019 benoemd door mijn mentor P.V. die ongewild een sleutelrol speelde in mijn transformatieproces.
En de derde is al 20 jaar. Aan “Onze 12 DImensionale Kosmos” heb ik van in het begin geschreven. Langzaam gevormd door voortschrijdend inzicht.

Nu ik meer tot mezelf kom wordt mijn centrum een eenheid en ik voel dat in de relaties in mijn leven. Met partner, kinderen, familie, vrienden en andere peren. Hoe minder innerlijke verdeeldheid, hoe minder relationele verdeeldheid.
Die verdeeldheid lost op naarmate ik eenheid vindt in mijn eigen kern.
Ik ben een nog ongeslepen diamant.
Voor de diamant maakt het niet uit of hij laat geslepen wordt. Voor de slijper wel.

Dit is de test: mijn nieuwe relatie.
Die met jou.
Dit is de relatie waar ik met zorg mijn eieren in leg.
Ik hoop hier te mogen blijven bij jou.
Hoe onwennig het nog is.

10 reacties op “Dagboek 1 “Jezelf vinden””

  1. WoW, knap geschreven. Ik word een trouwe volger. Misschien vind ik hier tips, tricks, hulp,… Die mijn gaten in mijn hoofd kunnen vullen.

  2. Sterk! Ik hoop oprecht dat je al schrijvend dichter bij jezelf komt, en dat het louterende mag werken. Fijn dat we mogen meelezen, veel succes! Barbara

  3. Voor wie dit leest

    Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
    maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
    mijn hete hand uit dit papier niet steken;
    wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.

    O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
    Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
    verzacht het vreemde door de druk verstenen
    van het geschreven woord, of spreek het uit.

    Menige verzen heb ik al geschreven,
    ben menigen een vreemdeling gebleven
    en wien ik griefde weet ik niets te geven;
    liefde is het enige.

    Liefde is het meestal ook geweest
    die mij het potlood in de hand bewoog
    tot ik mij slapende voorover boog
    over de woorden die Gij wakker leest.

    Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
    en door de letters heen van dit gedicht
    kijken in Uw lezende gezicht
    en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.

    Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
    zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
    en laat Uw blik hun innigste niet raken
    tenzij Gij door de liefde zijt gedreven.

    Lees dit dan als een lang verwachte brief,
    en wees gerust, en vrees niet de gedachte
    dat U door deze woorden werd gekust:
    ik heb je zo lief.

    Leo Vroman, uit: ‘Gedichten, vroegere en latere’ (1949)

    1. Die uitzonderlijke keer dat ik de moeite doe om een gedicht te vatten -met poëzie heb ik een erg vreemde relatie- herken ik de schrijver en zijn vreemd medium, bedrukt papier. zo dicht en zo ver. Het kan niet persoonlijker zijn. Het kan niet onpersoonlijker zijn.
      Binnenkort rijdt de bus op. Traag en voorzichtig.
      Tot dan.
      PJ

    1. Het universum van het woord.
      De voorwereldlijke orde. Waar zwart wit wordt en wit zwart. En van zodra dit gebeurd is ontstaat de onzekerheid. Het grensgebied dat de mensheid bepaalt. In den beginne was het woord.
      Over naar jou voor een theetje ‘on the log’!

Laat een antwoord achter aan Bout Vercnocke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *